یا لطیف....ادرکنی!
امروز صبح اولین جرعه از چای صبحانه مرا برد به خیلی سال پیش... عجیب طعم کودکی هایم را می داد. طعمی دوست داشتنی و خاطره انگیز... زود تمام شد
ولی. اول صبحی کلی دلتنگی کردم برای خودم! نمی دانستم چای ها هم می توانند آدم را بردارند
و ببرند جایی!! ...I know some doors you may close But this is how life's story goes You are my guide...the source of light My Lord...My Lord! انگار تازه دارم میفهمم... انگار تازه داره یه چیزایی دستگیرم میشه... انگار دفعه ی اوله که میشنوم... تازه دارم معنیش رو میفهمم! یا حافظ من استحفظه! یهو میزنم زیر همه حرفام؛ هر چی که تو دو شب قبل خواستم. میزنم زیر تمام اون آرزوهای کوچیک. دیگه هیچی نمیخوام.... جز یه چیز! فقط مراقبم باش!! همین! من حتی قدرت مراقبت از خودم رو هم ندارم!!من یادم میره!! اما تو ... یا حافظا لا یغفل! یادت نمیره! پس مراقبم باش!نذار ازت دور بیفتم...نذار درهای قلبم به روت بسته شن! فقط مراقبم باش!! و مراقب هر کسی که به مراقبت تو نیاز داره.... از اوج آسمان ها یک شب مرا صدا
کن! یا یک نفس دلم را
از این قفس رها
کن! تا سر بسایم بر
آسمان ها تا پر گشایم در
بیکران ها از اوج آسمان ها یک شب مرا صدا
کن! خیلی دوست داشتم دوباره اینجا بنویسم خیلی وقت بود که ولش کرده بودم به امان خدا بیشتر تو فیس بوک هستم... ولی اینجا واسم یه
دنیای دیگه اس... دنیایی که پاک و
ساده اس و پر از خاطره برای من و چند نفر دیگه... خودمم نمیدونم چرا دیگه نمیام اینجا... شاید زیادی غرق شدم تو دنیا و کارای روزمره... شاید دور افتادم از آسمون... شایدم یه بلایی سر دلم اومده... نمیدونم... با اینکه دستم به نوشتن نمیره اما دلم نمیاد اینجا رو ببندم دلم واسش تنگ میشه ! دلم نمیاد اون همه خاطره رو بریزم
دور... ممنونم از همه ی دوستان خوبم که هنوز فراموشم نکردن و
قابل میدونن و گاهی به اینجا سر می زنن! از همگیتون التماس دعا دارم! یکی بود.... یکی نبود... غیر از خدا هیچ کس نبود.... ... یکی هست... یکی نیست... غیر از خدا.... هیچ کس نیست... ... اول و آخر تمام قصه ها همین است: هیچ گاه هیچ"
دو" تایی با هم نبودند و نیستند... آن "یکی" ها هم نمی مانند... غیر از خدا ..... هیچ کس نمی ماند ! هر آن
که جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست که آشنا سخن آشنا نگه دارد دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای
فرشتهات به دو دست دعا نگه دارد گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان
نگاه دار سر رشته تا نگه دارد صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد چو
گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت ز دست بنده
چه خیزد خدا نگه دارد سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد
غبار راه راهگذارت کجاست تا حافظ به یادگار نسیم صبا نگه دارد وقتی میخوای از بین ببریش... یا حداقل کم رنگش کنی... . . . . . . . . . . . . . . . . . پر رنگ تر و قوی تر میشه! بعضی وقت ها ,اگر بیشتر وقت ها نباشد.... چیزهایی که باید باشند نیستند و به جایش چیزهایی که نباید باشند یا حداقل تو دوست نداری که باشند....هستند! بودن نیست و نبودن هست خوشی نیست و غم هست دلخوشی نیست و دلتنگی هست بی خیالی نیست و فکر و خیال هست صبوری نیست و بی صبری هست جواب نیست و سوال هست یقین نیست و شک و بی رنگی هست بعضی وقت ها آن چه را که تو میخواهی خدا برایت نمی خواهد بعضی وقت ها تو نمیدانی که خدا برایت چه میخواهد اما بدان!بهترین همان است که او میخواهد! تو هم همان را بخواه! _نمیدونم!! _ندونستن
هم نعمتیه واسه خودش! _نمیدونم مجازاته یا آزمون؟ _نمیدونی
مکافاته
یا
امتحان؟؟!! _نمیدونم
چی داره بهم میگذره؟ _نمیدونی کجای راهی؟!! _نمیدونم
دارم درست میرم یا نه؟! نمیدونم چرا بعضی چیزا با قاعده های من
جور از آب در نمیاد؟ _
اصلا مهمه که اینو
بدونی؟!! _نمیدونم
دارم امتحان میشم یا دارم
کیفر گناهامو پس میدم؟ _مگه
فرقی هم میکنه؟! _معلومه
که فرق میکنه! اگه
بدونم دارم مجازات میشم اون وقت تا
دیر نشده از راهی که دارم میرم بر میگردم! _اما
نمیدونی!! _اگه
بدونم دارم امتحان میشم محکم و پا برجا می ایستم و نمیذارم این باد ریشه هام رو از
خاک در بیاره! اما
نمیدونم!! _قشنگیش
به همینه که نمیدونی! _کجاش
قشنگه؟!؟! _
قشنگیش
به اینه که همیشه
حواست
به خودت هست! قشنگیش
به اینه که همیشه حواست هست که یکی
حواسش بهت هست! قشنگیش
به اینه که
خیلی
چیزا رو هم میدونی! قشنگیش
به اینه که همیشه مراقبی که
درست
ترین راه رو انتخاب کنی. راهی
که خودش
بهت یاد داده! اگه
پا تو مسیری بذاری که
نباید
میذاشتی
, مجازات
میشی تا
دوباره برگردی! و
اگه پا توی مسیری بذاری که درسته
, باید
پاتو محکم بذاری و
سرزنش های خارهای مسیر رو هرجور
شده تحمل کنی! امتحان
میشی
تا
معلوم بشه
چند
مرده حلاجی؟! قشنگیش
به اینه که نمیدونی! _قشنگیش
به اینه که ترس
و
امید
رو
با هم داره! _مومن!قدر
بعضی ندونستن ها رو بدون! ندونستن
هم
نعمتیه
واسه
خودش!
درباره سايت
منوی سايت
پيوند های روزانه
آرشيو سايت
موضوعات سايت
پيوند ها
امكانات سايت